Cambuur in de media

[carlo de leeuw]

prachtige column van Nico Dijkshoorn in de VI.

[scclwd]

prachtige column van Nico Dijkshoorn in de VI.

Net de VI gelezen. Geweldige column over Cambuur-dkv, moet je gelezen hebben! Daarnaast een interview met Martijn Barto, een verslag over de wedstrijd en een heel verhaal over Marinus Dijkhuizen. Waarin zijn maat en oud-Cambuurspeler Roy Hendriksen vertelt dat iedereen wel weet dat het een droom van Dijkhuizen is om trainer bij Cambuur te worden en dat hij gek van Leeuwarden is. 

[de Schoot]

Foto vd column? 

[gobo]

Ben in het buitenland, dus als iemand het hier kan plaatsen, dan graag!

[dizzhead]

Café de cactus


Ik moet even mijn zondagmiddag met u delen. Ik reed naar Hengelo om op te treden in Café de Cactus en zette om 12.30uu de radio aan. Voetbal op de radio is het fijnste voetbal. Je kunt er zelf de beelden bij bedenken. Bijvoorbeeld de legendarische Dennis Bergkampdiarree-aanval van Jack van Gelder. Toen ik die hoorde (dennis bergkamp, dennis bergkamp etc. etc.) zag ik ze meteen voor me, Dertien Dennis Bergkamps, hijgend op het veld. Balen. Ze moeten na het toernooi met z'n allen in een busje terug naar Nederland, omdat Dennis Bergkamps niet durven te vliegen.
Dat heb je alleen bij een radioverslag. Op de televisie liggen er zes spelers op elkaar of doen ze een raar dansje en daar moet je dan wel naar kijken, of je wilt of niet. IN de auto, met de radio aan, zie je de euforie na een doelpunt heel anders voor je. Zoals je het zelf wilt. Fijner. Volkser.
Maar goed, zondagmiddag. IN het radioprogramma Perstribune was NOC*NSF-directeur Gerard van Dielessen aan het woord. Hij legde uit dat het bezoek van Vladimir Poetin vorig jaar aan het Holland Heineken House achteraf misschien niet helemaal in orde was geweest. Ik schreeuwde door hem heen. Nee, lulletje, dat wa vooraf al helemaal niet in orde. Een Holland Heineken House hoort niet in een land te staan waar ze homo's naar een werkkamp sturen. Het directeurtje kwekte vrolijk door. Hij legde uit dat het dan wel om homo's ging, maar zo erg als nu, met de neergeschoten MH17, was het toen niet geweest. Weer schreeuwde ik. Naakt moet je! Naakt op je buik moeten ze je zestienhonderd kilometer door de toendra trekken!
Het mannetje legde uit dat hij al heel goede gesprekken had gehad in Rio de Janeiro over de huisvesting van de atleten in 2016. Hij zat er deze keer bovenop. Daarna werd hij onderbroken. Er was nieuws uit Leeuwarden. Mijn vriendin keek me aan. Ze hield me in de gaten. Er was binnen enkele minuten al gescoord in het duel SC Cambuur-SC Heerenveen (note van overschrijver: Excuus, ik schijf over).
Op de achtergrond hoorde ik het stadion kolken. De reporter ter plekke moest schreeuwen om erbovenuit te komen. ''Wat een begin zeg...'
Daarna mocht het mannetje weer wat zeggen. Hij had in Rio de hotels... Weer werd hij onderbroken. Er was gescoord in Leeuwarden. Mijn vriendin vroeg of ik een broodje wilde. Probeerde mij af te leiden. Ik zweeg en luisterde. Ik hoorde de verslaggever voetbalfeest, unieke sfeer, en legendarische opening zeggen. Ik verheugde me op het olympische manfiguurtje.
Ik wist hoe het was gegaan. Die had zich al de hele zaterdagavond en zondagochtend verheugd op zijn interview. Uitleggen hoe hij de wereld overvliegt en op bedden gaat zitten om te kijken of ze niet te hard of te zacht zijn. Het glamoureuze leven van een directeur die - alles natuurlijk in dienst van de topsport - kijkt hoe het licht binnenvalt op de kamer van een kansloze Nederlandse atleet. En die moest opeens concurreren met De Moeder Aller Wedstrijden.
Weer deed hij een poging. 'Ja, het is veel reizen in mijn baan en ....' Opnieuw een onderbreking. Een orkaan van geluid. Vaag verstaandbaar commentaar. 'Cambuur, oh Cambuur! Drie doelpunten in zeven minuten. Deze wedstrijd krijgt van mij nu al een 10.'
Ik parkeerde de auto aan de kant van de weg en zette de radio uit. Ik zweeg. Keek naar het voorbijrazende verkeer. Mijn vriendin probeerde zo zacht mogelijk het papier van een sandwich af te halen. Zo zaten we daar, een minuut of vijf. 'Gaat het een beetje', vroeg zij. Ik knikte. Maar het ging helemaal niet. Ik reed naar Hengelo en ik had in Leeuwarden po de tribune kunnen zitten. Dubbele afspraak. En het optreden ging voor.
Ik voelde mij daar, in de auto, als iemand die vlak voor de maanlanding in slaap sukkelt. Als de man die net de andere kant op kijken als Janet Jackson haar tepel laat zien. Ik wist nu hoe de man zich voelde die de Beatles niet contracteerde. Ik had bij SC Cambuur op de tribune kunnen zitten. Alles was geregeld.
'Drie doelpunten in zeven minuten, is dat weleens eerder voorgekomen', vroeg mijn vriendin. Ik schudde van nee. 'Zo te horen zijn ze er blij mee daar. Maar Hengelo, dat is ook heel leuk (     ). Of je nu in Café de Cactus staat of tussen duizenden huilende mannen die een leven lang hebben gewacht op zo'n wedstrijd, wat maakt het uit?'
Ze stopte toen ze mijn traan zag. Dik en zwaar hing-ie aan mijn ooglid en daar ging-ie, richting kin. Daar zat ik, columnist van een voetbaltijdschrift, en ik was niet in Leeuwarden. Onvergeeflijk, lezers. Ik had daar moeten zijn. Voor u. Maar toch vooral voor mijzelf. En wat zou ik daar mijn best hebben gedaan onpartijdigheid te veinzen, maar dat zou me nooit zijn gelukt. Mijn vriend Jacco, die de kaartjes voor me had geregeld, begon met te sms'en. 'Wat een begin. We staan voor. Oh man, Nico, je mist wat.'
Ik ben uitgestapt en naar de kant van de weg gelopen. Daar lag een tak. Ik hen die tak opgepakt en heb er de snelweg mee geslagen. Bijna tien minuten lang. Pang, pang. Mijn vriendin keek vanuit de auto hoe ik de stok steeds weer optilde en dan sloeg. Al sik het asfalt raakte, schreeuwde ik: "Klootzak! Ja, jij Dijkshoorn, met je gitaartje. Lulletje! Jezus man, klootzak dat je er bent, de neten voor je.'


Na een kwartier ben ik weer ingestapt en zijn we naar Hengelo gereden. Het was een fijne kroeg en een geweldig publiek. Er was soep voor iedereen. 's Avonds reden we terug naar huis. Mijn vriendin zei: 'Er is niet meer gescoord. Je hebt verder niets gemist.' Ik knikte. Maar ik wist wel beter. Want muziek maken in volle kroeg is mooi. Soep in een café is mooi. Maar het allermooiste is een Friese derby en dat de thuisclub Cambuur wint. Een leven lang zal dit knagen.


/edit: Typo's

[scclwd]

Helemaal overgetypt? 

[gobo]

Dank je.  Fantastisch stuk

[scclwd]

Net vi teruggekeken. Genee: voordat we naar de reclame gaan: we staan achter. Derksen: jij maakt je belachelijk, ze nemen je niet meer serieus als journalist. Genee: je kunt beter uitspreken waar je houdt, ik hou van Cambuur.

[moodygrunn]

Morgen komt die foxsports docu over de friese derby op tv (19.30) . Kan iemand die opnemen en delen?

[Kuzmanovic-Apeldoorn]

Morgen komt die foxsports docu over de friese derby op tv (19.30) . Kan iemand die opnemen en delen?

Tuurlijk

[Tukker]

Tuurlijk

Top 

[IsmailvanEssen]

Weet iemand waar ik de docu van de friese derby kan downloaden?

[el haj]

Weet iemand waar ik de docu van de friese derby kan downloaden?

Jep.

http://cambuuronline.nl/smf/index.php?topic=1031.0

[mugel]

Weet niet of dit al eens geplaatst is..

http://hitdeporte.com/2015/05/29/el-sueno-del-cambuur/

Internationale aandacht wordt steeds groter

[punkman]

Ik weet niet of deze hier al eens geplaatst was, maar ook een mooie docu.