Oud Spelers

[Galdiano]

Kan iemand dat vi stuk over sandor hier plaatsen?

Ook benieuwd naar dit stuk.

[Leeuwarden36]

In Balverliefd aandacht voor de gang van zaken achter de schermen van het voetbal en opvallende gebeurtenissen aan de rand van het veld. Deze week over hoe Cambuur-held Sandor van der Heide (44) brak met het profvoetbal en ging doen wat hij ?cht leuk vindt: ondernemen.
Dubbele wanden, verborgen lichtschakelaars, handboeien en geheime doorgangen. In een onopvallend gebouw in de Smidsstraat in Sneek is Sandor van der Heide (44) zojuist zijn nieuwe wereld binnengestapt. ?Alle muren die je hier ziet, hebben we er zelf ingezet?, zegt de voormalige spelmaker van SC Cambuur, terwijl hij door de nauwe gangen loopt en met zijn knokkels tegen de wanden tikt. ?Eerst stond hier helemaal niks.?
Nu vind je achter de muren een labyrint van kleine kamers. Overal hangen camera?s, waardoor hij en zijn medewerkers vanuit de controlekamer precies kunnen zien wat zich erbinnen afspeelt. Soms zien ze klanten de gekste dingen doen. Sommigen betasten het plafond, anderen draaien als een dolle aan knopjes of beginnen te graven in ballenbak. Alles in de hoop op een aanwijzing voor een uitweg. Zijn de lichten gedimd, dan ziet hij sommigen letterlijk in het duister tasten. Klinkt lullig, maar laat dat voor veel van zijn klanten nou net de kick van een escape room zijn. Zoeken en ontsnappen.
Even later houdt hij glunderend zijn telefoon omhoog. ?Elke binnenkomende boeking is weer een vreugdedansje?, zegt hij wijzend naar zijn scherm. ?Nog steeds.?
Dit is een van de verhalen uit de dubbeldikke kerstspecial van VI. Bestel nu hier dit verzamelnummer!

Wil jij het kerstnummer gratis ontvangen? Word dan nu hier lid van VI PRO!
Later zullen we concluderen dat het treffend is. Dat hij mensen laat ontsnappen. Ook Van der Heide bleek te verlangen naar vrijheid, maar anders dan de mensen die hier doorgaans na een uur weer naar buiten komen, ging er bij hem veel meer tijd overheen om zich te ontworstelen aan de wereld waar we hem van kennen. Plus een burn-out, ?of hoe je het ook wil noemen?.
Feit is dat Van der Heide zich op een oktoberdag in 2020, toen hij bij Cambuur nog assistent was van toenmalig hoofdtrainer Henk de Jong, zo beroerd voelde, dat hij naar huis reed en er niet aan moest denken de volgende dag weer richting stadion te moeten. Hij was opgebrand. Sliep twee dagen achter elkaar en heeft in de dagen erna amper ergens puf voor ? zelfs niet voor het smeren van een broodje hagelslag voor zijn kinderen Sil (, Nando (14) en Lynn (16). Alles is te veel.
Voetbal gaf hem geen plezier meer. Of zoals hij het vandaan onomwonden zegt: ?Ik vond er geen reet meer aan?
Toen hij zich in de maanden erna wendde tot de Groningse psycholoog Martin Appelo, kwam eruit wat hij van binnen al langer dacht, maar nooit had durven uitspreken: voetbal gaf hem geen plezier meer. Of zoals hij het vandaan onomwonden zegt: ?Ik vond er geen reet meer aan.? Nu runt hij met zijn vrouw en een bevriend stel vijf escape rooms en een grote horecazaak. ?De vrijheid, eigen baas zijn. Och, dat is zo lekker.?
PAND HUREN

Voordat we naar de escape rooms zouden gaan, hebben we afgesproken in Offingawier, een dorp op een klein kwartier rijden van Sneek. Pal aan het Sneekermeer vind je daar Beachclub Sneek, een strandpaviljoen waar het op deze doordeweekse winterdag een stuk rustiger is dan hartje zomer, wanneer er zoveel boten op het water zijn dat je vanwege alle boten niet eens meer de dorpen aan de overkant kan zien, vertelt Van der Heide.
Het water ligt er spiegelglad bij vandaag. Een verstilde plek tussen het groen. ?De eerste zomer was wel spannend. Er kwamen soms zoveel mensen dat we dachten: Blijf weg. En dan hadden we zestig man personeel lopen.?
Achter in de zaak zit zijn vriend Johan, een voormalige manager bij de Makro. Samen met hem, diens vrouw Nieske en zijn eigen vrouw Tineke runt Van der Heide de zaken. Aanvankelijk nog parttime, tegenwoordig bijna allemaal fulltime, nadat ze op een avond in 2018 samen en spontaan een andere weg waren ingeslagen. Een weg waarvan Van der Heide toen niet kon bedenken dat deze hem verder van het voetbal zou leiden.
?We waren met zijn vieren naar een Escape Room geweest. Een cadeautje. Echt, ik was meteen verkocht. Vervolgens bleek de eigenaar van die tent ook nog eens een Cambuur-fan te zijn. Ik zei: Feike, dit is zo leuk, dit gaan wij ook doen. Nou, ik mocht hem altijd bellen als we tips nodig hadden. Terug in de auto, een rit van dertig minuten, hebben we meteen een pandje gehuurd. Hop, daar gingen we.?
?Bij rust met 3-0 voor en dan met 5-0 winnen. Ik vond het saai.?
Van der Heide is altijd een spelletjesmens geweest, vertelt hij. Kolonisten van Catan, Regenwormen, Yahtzee. Puzzels bedenken voor de escape rooms vond hij al net zo leuk. Een uitdaging, maar daar houdt hij van. In het voetbal vond hij die uitdaging niet altijd. Zat hij op de trainersbank bij Cambuur voor zich uit te staren als ze weer eens met dikke cijfers gingen winnen. Stiekem hopend dat de tegenstander zou scoren, zodat er tactische keuzes gemaakt moesten worden om de opponent een zet voor te blijven. ?Bij rust met 3-0 voor en dan met 5-0 winnen. Ik vond het saai.?
Ondernemen is dat niet. Toen de eerste kamer na een half jaar stond, smaakte dat naar meer. Toen zaten ze nog in Witmarsum, later verkasten ze naar Sneek, omdat daar nog geen escape rooms waren. Ze zaten op dat moment nog in Witmarsum, maar Van der Heide had al snel het gevoel dat ze in Sneek moesten zijn. Met 33 duizend inwoners en veel toeristen is daar aanloop genoeg. ?We organiseren ook kinderfeestjes. Kinderen spelen zo?n escape room ook makkelijker, wist je dat? Die denken niet te moeilijk. Volwassenen zijn in staat om het plafond eruit te halen.?
In het begin combineert Van der Heide het ondernemerschap nog met een fulltime baan in het profvoetbal. Uiteraard, zou je denken. Voetbal is er altijd geweest in zijn leven. Wie hem niet kent, had ook zomaar kunnen denken dat het zijn leven was. Dat er niets mooiers bestaat dan ?s ochtends naar het voetbalveld te rijden en daar tegen betaling te doen wat je goed kan. Een man die hem herkende in de Beachclub riep eens naar hem dat hij nu pas echt moest werken voor zijn geld. ?Zo gemeen?, zal zijn vrouw Tineke daar later over zeggen. Want voor Van der Heide voelde het juist vaak genoeg als werken.
Bij Cambuur hebben ze hem altijd gekoesterd. Creatief, slim, zwierig, handig. Het publiek zag hem graag voetballen. Ook omdat hij uit de buurt kwam. Niets mooiers dan een local hero die uitblinkt in de hoofdmacht. Dan ben je ?eigen?. Een lieveling. Best eervol, maar om die reden is hij ook maar twee keer in zijn leven op stap geweest in Leeuwarden. Ging ineens heel de kroeg zijn naam zingen. ?Zo ongemakkelijk. Ik ben maar gewoon een knaap uit Sneek, h?.?
Sandor van der Heide haalt op 22 april 2011 namens SC Cambuur uit tegen Fortuna Sittard. Rechts Anthony Di Lallo.
Sandor van der Heide haalt op 22 april 2011 namens SC Cambuur uit tegen Fortuna Sittard. Rechts Anthony Di Lallo.
Liever zat hij in zijn eigen stad. Op een kruk in caf? De Kroon, waar hij later Tineke zou ontmoeten, die daar op vrijdagavond altijd achter de bar stond, als hij na de wedstrijd een biertje en een malibu-cola kwam drinken. Maar waar de mensen soms ook over hem spraken. Zeker toen het verhaal rondging over het buitenlandse topcontract dat hij zou hebben verscheurd. Tineke: ?Ik had niks met voetbal, maar weet nog wel dat mijn vader het erover had. Dat een jongen van Cambuur zich miljonair had kunnen spelen maar toch niet ging.?
WALDHOF MANNHEIM

Na enkele topjaren bij Cambuur wilden meerdere clubs hem hebben. Onder meer AZ, FC Utrecht en RKC lonkten naar de international van Jong Oranje. Toch werd het een Duitse club. SV Waldhof Mannheim, uit de Tweede Bundesliga. ?Ze boden echt h??l veel geld. Dus ik dacht: Tekenen maar. Maar Winnie Haatrecht, die de onderhandelingen voerde, vond dat het nog beter kon. Kreeg ik nog meer.?
'Na drie weken ben ik naar de trainer gegaan om te vertellen dat ik ervandoor ging. ?Hoe bedoel je??, zei hij. Nou, naar huis, zei ik'
Alles klopte, van zijn driejarige contract tot het penthouse dat de club voor hem had geregeld, totdat hij eenmaal in Mannheim was. Omringd door medespelers van wie de meesten Engels noch Duits spraken ? van Brazilianen en Japanners tot Russen en Venezolanen ? voelde hij zich moederziel alleen. ?Wat een heimwee had ik. Na drie weken ben ik naar de trainer gegaan om te vertellen dat ik ervandoor ging. ?Hoe bedoel je??, zei hij. Nou, naar huis, zei ik. Dat kon niet, volgens hem. Toen heb ik hem voor de keuze gesteld: of hij moest me vastketenen, of ik ging naar huis, desnoods lopend.?
'Voor mijn gevoel had iedereen het over me. Daar heb je die sukkel die vanwege heimwee miljoenen liet lopen?
Hij speelde dat seizoen gewoon weer voor Cambuur, zij het op huurbasis, omdat hij officieel nog onder contract stond bij Mannheim. ?Ik was opgelucht, maar kreeg er later ook wel last van. Voor mijn gevoel had iedereen het over me. Daar heb je die sukkel die vanwege heimwee miljoenen liet lopen.? Tineke: ?Daar heb jij wel een dikke huid van gekregen.?
Omdat Cambuur niet de middelen had hem langer te huren, moest hij zich de zomer erop toch weer melden in Duitsland. Met frisse moed stapte hij in de auto, rijdend richting het Oosten, de grens over, recht naar beneden, totdat hij daar Venlo op de borden zag staan en besloot om rechtsomkeert te maken. ?Drie uur later was ik weer thuis in Sneek.? Dan maar geen topcontract in Duitsland.
?Toen volgde mijn mooiste tijd, bij ONS Sneek, met mijn vrienden. ?s Avonds trainen, overdag werken bij de post. Wat een mooi leven. Ik was een vrije vogel?
?Toen volgde mijn mooiste tijd, bij ONS Sneek, hier om de hoek, met mijn vrienden. Omdat ik mijn contract had opgezegd, mocht ik twee jaar niet bij een Nederlandse profclub spelen, dus ging ik terug naar de amateurs. ?s Avonds trainen, overdag werken bij de post, waar mijn vader bedrijfsleider was. Wat een mooi leven. 5.00 uur de wekker, 5.30 uur beginnen met sorteren en dan de straat op. Ik was een vrije vogel.?
Die vrijheid heeft hij altijd gekoesterd. Toch ging hij na vier jaar weer terug naar de profs. Terug naar Cambuur, dat hem in zijn laatste seizoenen bij Sneek al regelmatig had verleid om weer in het blauw en geel te gaan spelen. De belangrijkste reden om toen, in 2007, ja te zeggen was de geboorte van zijn oudste kind, dochter Lynn. Als profvoetballer zou hij meer tijd voor zijn gezin hebben, wist hij.
RADIOSTILTE

Over de jaren die volgen kan hij veel zeggen. Dat hij goed heeft gepresteerd, dat hij mooie doelpunten heeft gemaakt. Of hoe hij botste met trainer Stanley Menzo. Dat zat zo: Menzo had alle spelers gevraagd om een voor een naar zijn kantoor te komen. Daar legde de trainer hen elk twee vragen voor. Wat ze van hem vonden als trainer. En wat ze van hem vonden als mens. Van der Heide, op dat moment aanvoerder, was eerlijk. ?Als trainer gaf ik hem een tien. Maar als mens, zei ik hem, vond ik hem een min honderdduizend. Zoals hij met ons omging, hoe hij ons afkraakte en het gevoel gaf dat we er niks van konden, dat trok ik niet. Niemand in het team. Maar: ik zei het.?
?Menzo was woedend. Ik moest weg, zei hij. Prima, dan gaan we nu naar directeur Alex Pama, antwoordde ik. Begon-ie daar weer te razen. Vervolgens heb ik wel aan Pama gevraagd hoe we dat dan moesten doen, aangezien ik net mijn contract had verlengd. Pama had het al snel gezien. Hij zei: ?Zie maar hoe jullie het oplossen, maar Sandor gaat nergens naartoe?.?
Met Stanley Menzo.
Met Stanley Menzo.
Om hun gezamenlijke doel te bereiken ? promotie naar de Eredivisie ? was het volgens Van der Heide beter als hij en Menzo nooit meer tegen elkaar zouden spreken. Radiostilte dus. En zo geschiedde. De twee zeiden zelfs geen goedemorgen meer tegen elkaar. ?Toen hij jarig was, stond iedereen op om hem te feliciteren, behalve ik. Kinderachtig? Nee, hoor. Dit was beter. Volgens mij hebben we erna nog ??n keer iets tegen gezegd. Dat was in de rust van de play-off-finale tegen Roda in 2009. We stonden voor en Menzo zei: ?Sandor, laten we dit nog 45 minuten volhouden?. Daar gaan we voor, trainer, zei ik. Helaas scheurde ik die helft mijn meniscus af. En verloren we via strafschoppen.?
Van der Heide weet inmiddels ook wat hierachter schuilt. Hij is een gevoelsmens. Zit dat niet goed, dan kan hij niet faken. Hij kan er daarom ook niet tegen als voetballers in zijn ogen uit hun nek staan te kletsen voor de camera. Spitsen die twee keer scoren, maar zeggen dat ze vooral blij zijn met drie punten? Bullshit. Of spelers die zogenaamd elke dag zin hebben om de trainen: onzin. Trainers die om de hete brei heen draaien: ook vre-se-lijk.
BURN-OUT

Dat keurslijf, want zo ervoer hij het, paste hem steeds minder goed. ?Ik weet zeker dat veel voetballers dat hebben. Die het op sommige dagen ook geen reet meer aan vinden, maar die het niet durven zeggen. Want je leidt toch een droombestaan??
?Ik weet zeker dat veel voetballers dat hebben. Maar het niet durven zeggen. Want je leidt toch een droombestaan??
Toch had hij zelf ook tijd nodig om te concluderen dat voetbal hem niet langer gelukkig maakte. Dat gebeurde pas na die burn-out, in 2020, en de daaropvolgende gesprekken met de psycholoog. Van der Heide was op dat moment al enkele jaren trainer. Eerst assistent bij Cambuur, toen op eigen benen bij IJsselmeer-vogels, daarna De Graafschap met Henk de Jong, gevolgd door een tweede periode bij Cambuur met Henk. Tot het dus niet meer ging.
Tineke, die nu tegenover hem zit in het kantoor van de escape rooms, weet nog dat hij daar die oktoberdag had gebeld om te vertellen dat hij naar huis was gegaan. ?Ik zag het wel aankomen.? Er kwamen ook veel factoren samen, vertelt ze. Corona, het mislopen van promotie voor Cambuur, zijn vriend en oud-speler Chris de Wagt die dat jaar overleed. Daarbovenop kwamen nog eens de dubbele werkweken. Fulltime op het veld willen staan, maar intussen volle bak draaien met de escape rooms. Daar kwam nog bij dat ze voor de Landal Greenparks intussen speciale escape room-koffers gingen maken. Het was veel. Te veel. Het was ook wat psycholoog Martin Appelo naderhand tegen hem zei: wat moest hij toch veel. En van wie, eigenlijk?
'Heb ik altijd gevoetbald omdat ik het zelf graag wilde? Ik denk het niet?
Zo kwamen ze te spreken over zijn vader, die veertien jaar geleden overleed. Een man die gek was van voetbal, die misschien wel zelf prof had kunnen worden als zijn moeder hem niet had verboden om naar Feyenoord of Go Ahead te gaan, want dan had hij op zondag moeten spelen. ?Eerst voelde het nog weleens als natrappen wat ik nu vertel, maar dat gevoel heb ik geparkeerd. Moeilijk vind ik het wel, te realiseren dat ik misschien ook voor hem ben blijven voetballen. Niet omdat hij me dwong. Nee, het was een gevoel. Alsof er geen andere optie was dan voetballen. Ik denk dat hij dacht: Ik heb het niet gered, maar jij gaat het wel redden. En dat was alleen maar goed bedoeld. Onze familie is ook altijd heel hecht en warm geweest. Daarmee heeft het niks te maken. Maar heb ik altijd gevoetbald omdat ik het zelf graag wilde? Ik denk het niet.?
Genieten, dat vond Van der Heide ook moeilijk. Zeker als trainer. Promoveren met De Graafschap, kampioen met IJsselmeer-vogels. Was hij daar zo blij mee? Als het doel was bereikt, dacht hij alweer aan het seizoen erop, het volgende doel. ?Volgend jaar moet het weer beter.?
Het betreffende seizoen dat hij uitviel, was hij aanvankelijk nog voornemens om terug te keren. Maar die poging was te vergeefs. Maart 2021 zette hij er definitief een streep onder. Wel vroeg Henk de Jong, die nog altijd een goede vriend is, hem om bij de laatste competitiewedstrijd te zijn, uit tegen Jong AZ. ?Na de bespreking in het hotel vroeg hij of ik nog wat wilde zeggen tegen de groep. Vond ik moeilijk, maar heb ik wel gedaan. Ik heb de jongens plezier gewenst en gezegd dat ik hoopte dat iedereen blijft en gaat doen waar hij zelf echt gelukkig van wordt. Wat het ook was, het is goed. In feite zei ik daarmee tegen hen dat het voor mij klaar was.?
Nu is hij fulltime ondernemer. Een heel gelukkige, die clubs voorlopig niet hoeven te bellen om trainer te worden. Zeg nooit nooit, maar op dit moment taalt hij niet meer naar het profvoetbal. ?Nooit meer een wedstrijd van mijn zoons missen vanwege een uitlooptraining op zaterdag. Heerlijk.?

[sk13]

Dank!! Leuk stuk

[Tsjawat]

Mijn held. De beste die ik bij Cambuur heb gezien.

[nee,wel?]

schijnt dat sonny stevens wel terug wil naar nederland (heeft met den haag gesproken} echter wel onder de voorwaarden dat ie miljonair word

[PePe]

schijnt dat sonny stevens wel terug wil naar nederland (heeft met den haag gesproken} echter wel onder de voorwaarden dat ie miljonair word

Heeft NEE tegen Den Haag gezegd.

[Galdiano]

Heeft NEE tegen Den Haag gezegd.

Den Haag heeft nee tegen hem gezegd. 

[EdsjeSCC]

schijnt dat sonny stevens wel terug wil naar nederland (heeft met den haag gesproken} echter wel onder de voorwaarden dat ie miljonair word

Zou ik ook wel willen

[Stiens]

schijnt dat sonny stevens wel terug wil naar nederland (heeft met den haag gesproken} echter wel onder de voorwaarden dat ie miljonair word

Dat zal hier afgelopen zomer ook het probleem zijn geweest. Sonny vraagt gewoon te veel euro's..

[hobbes]

Dat zal hier afgelopen zomer ook het probleem zijn geweest. Sonny vraagt gewoon te veel euro's..

Of hij wil er gewoon niet op achteruit gaan

[Stiens]

Of hij wil er gewoon niet op achteruit gaan

Dan maar lekker in het buitenland  op de bank blijven zitten toch 

[denistel]

goeie keeper maar niet 1 waarvoor je de hoofdprijs betaald toch

[nee,wel?]

at voetballers nou gewoan s akkoord gaan met een jaarsalaris van 30000 netto waar su oek prima van kenne leve............
wat de gemiddelde sterveling oek mut of nog met minder thuuskomt
gaan su maar wat minder vaak naar de tattooboer en kopen ze maar een tweedehands auto ipv een nieuwe

[Dokkumer]

Voetbalcoach Berhalter vrijgepleit na rel over huiselijk geweld
Aangepast 14 maart 2023 08:30

Gregg Berhalter keert mogelijk terug als bondscoach van de Verenigde Staten. De 49-jarige Amerikaan, voormalig speler van PEC Zwolle, is vrijgepleit in een onderzoek naar huiselijk geweld.


De Amerikaanse voetbalbond deed onderzoek naar een incident van 32 jaar geleden. Berhalter gaf destijds zijn toenmalige vriendin en huidige vrouw Rosalind een schop. Het was de moeder van middenvelder Gio Reyna die het voorval uit 1991 oprakelde uit frustratie over het feit dat Berhalter haar zoon had bekritiseerd om zijn houding op het WK in Qatar.

De Amerikanen speelden een opvallend goed WK, waarin ze reikten tot de achtste finales. Daarin verloor de ploeg van Berhalter van Nederland. Het contract van Berhalter als bondscoach is formeel op 31 december be?indigd. Assistent-coach Anthony Hudson neemt zijn taken voorlopig waar.

De wereld is gek geworden. Straks word je nog gecanceled omdat je als baby een luier te vol scheet.

[Holwerd voor Cambuur]

https://twitter.com/ShamrockRovers/status/1636797267888979970?s=20